Ola w stolicy mody

Przepraszam, że tak długo nie pisałam, ale nareszcie mam internet! Prawdę mówiąc miał być on tydzień temu ale ten Francuz nie przyszedł... A w sumie na nich i tak nie można polegać. Teraz postaram się Wam wszystko opisać i nie liczcie, że będę się streszczać.

Tak więc miałam anginę, zapalenie płuc i cośtam jeszcze, ale szybko z tego wyszłam i po tygodniu wyjechaliśmy. No i co ciekawego można mówić o jeździe samochodem...Nuda, nuda i nuda. Co prawda nie było aż tak źle, jak myślałam ale co to zmienia.

Późną nocą dojechaliśmy do Stuttgartu. To dość popularne niemieckie miasto, gdzie mieszkają moja ciocia i wujek ze swoimi synami. Jak zwykle błądziliśmy szukając właściwego domu. Potem tata wpadł na genialny pomysł, żeby do nich zadzwonić i spytać się po raz któryś gdzie mieszkają. Okazało się, że GPS poprowadził nas na niewłaściwą stronę miasta. Na szczęście szybko się znaleźliśmy i dojechaliśmy na miejsce.

Gdy byliśmy już u cioci to najpierw zjedliśmy kolację, a potem szybko poszliśmy spać. Następny dzień mieliśmy spędzić tam,a następnego pojechać dalej, ale wujek namówił tatę, żebyśmy zostali jeszcze jeden dzień, bo ,,przecież niedziela, wszystkie sklepy będą zamknięte". Więc zostaliśmy. Następnego dnia była okropna pogoda. Padał śnieg! Ale nie tak, że trochę poprószyło. Padało cały dzień. Jasne było, że nie wyjedziemy dzisiaj. Przeczekaliśmy jeszcze jeden dzień na zabawie z Miką (to taki pies mojego wujka z Monachium), Kamą (ją chyba znacie) i oglądaniu programów telewizyjnych.

Nareszcie wyjechaliśmy. Ok. 15:00 przekroczyliśmy granicę Francji! Nawet jazda autem nie była tak nudna jak przedtem. Niestety w Paryżu trafiliśmy na jeden korek uliczny, lecz mimo to byliśmy w naszym nowym mieszkaniu przed 23:00. Nie zrobiło ono na mnie pierwszego dobrego wrażenia. Najpierw pomyślałam sobie:,, Co, ja mam tu mieszkać!?". Później przekonałam się, że da się żyć. Mieszkamy w 15 dzielnicy (w niej jest Wieża Eiffla). Jest w niej cicho i spokojnie.

Następnego dnia wstałam o 9:00. Czekało mnie wyjmowanie rzeczy z kartonów i układanie ich we właściwych miejscach. Jak pewnie zdążyliście zgadnąć robiłam to cały dzień.

Dwa dni później próbowałam zrobić użytek z tego co rozpakowałam
(wcześniej mi się nie nudziło). Za bardzo mi to nie wyszło. Czekałam na wieczór, bo wtedy z tatą i z Werą miałam pojechać po mundurki. Nareszcie coś innego od wychodzenia z psem, i zamawiania po francusku:) bułeczek z czekoladą. Dali mi tyle o ile prosiłam więc musieli mnie zrozumieć. Gdy wreszcie tata przyjechał, pojechaliśmy metrem. Nie było zbyt fajnie, ale gdy wysiedliśmy nie musieliśmy daleko iść. Kupiliśmy te ciuchy.Wracając zaopatrzyliśmy się w prawdziwą francuską bagietkę, która dopiero wyszła z pieca. Wróciliśmy do domu w środę miałam pierwszy raz pójść do szkoły (E.a.B International the Victor Hugo School).

Nie będę Was zanudzać opowieściami o każdym dniu więc przejdę do najlepszego.

Miałam iść do szkoły o 8:45, więc mogłam się wyspać. Poszłyśmy do niej pieszo, bo jest trzy ulice dalej. Było całkiem fajnie. Po 2 lekcji zabrali mnie na test, który miał pokazać na jakim poziomie angielskiego jestem. I tak trafiłam do ESL1,ale (jak się dzisiaj dowiedziałam) są tam też osoby z Grade7 i Grade8. A ja jestem w Grade6.

Dzień później zamiast trzech lekcji po lunchu był Sport. Poszłam razem z innymi dziewczynami do łazienki, gdzie miałyśmy się przebrać. Zobaczyłam, że wszyscy wkładają shorty. Stwierdziłam, że też je włożę. Myślałam, że będziemy ćwiczyć na sali gimnastycznej ale nie. Wyszłam na dwór razem z innymi. Brrrr zimno. Patrzę; wszyscy wsiadają do autokaru. No cóż nie mam wyboru idę z nimi. Jedziemy pół godziny i dojeżdżamy do kompleksu sportowego. Wychodzimy na dwór i wchodzimy. Idziemy, idziemy i wchodzimy do sali ze sceną. Czekałam na pana od sportu. Po 10min. Wchodzi na tą scenę jakiś murzyn i kobieta. Zaczynają pokazywać jakieś ćwiczenia i zorientowałam się,że musimy je powtarzać. Dusiłam się ze śmiechu. Murzyn spocony był już po trzech. Potem skończyli i czekaliśmy pół godziny na odjazd. Tak u nich wygląda sport.

Niestety poszłam do szkoły trzy tygodnie przed Final Exams i miałam niewiele czasu by się czegokolwiek nauczyć. Myślę, że wszystkie zawaliłam, ale kto by się tym przejmował! Teraz wstawię tekst, który napisałam dzisiaj podczas English Class.

Wtorek, 22 Marca 2011

Właściwie ten dzień nie był taki ważny, ale uznałam go za godnego uwagi. Dlaczego? Sama nie wiem. Teraz jestem na ostatniej lekcji w szkole. Mam English Class. Przeważnie lekcje kończą się tutaj o 16:55, więc nie dziwne, że boli mnie głowa.Jakby tego było mało miałam dziś Final Exam z History i Science. Jak mi poszło? Beznadziejnie. Miss Lockerbie( nauczycielka Angielskiego) każe nam powtarzać lekcje do innych examów. Zostały mi tylko dwa pocieszenia: wracam sama do domu( może sobie coś kupię(:) i... jutro nie idę do szkoły! Niektórzy się cieszą, bo mają cały dzień na naukę Maths i Geography. Ale ja... jestem inna. Jestem zadowolona, że będę mogła spać (szkołę i tak mam na 8:45).Oczywiście postaram się również czegoś nauczyć;). Bzdura. Wszystko umiem. I nie jestem przemądrzała tylko pewna siebie. Tak przy okazji: to zabawne, kiedy coś się dzieje na dworzu, wszyscy włącznie z tobą się oglądają i gdy okazuje się, że nic się nie stało, nauczyciel mówi ' Continue work' a ty robisz tylko wpis na bloga! A niektórzy się naprawdę uczyli. Mam nadzieję, ze coś się jeszcze zdarzy, bo to już druga godzina Angielskiego i mam dość. Jestem głodna. Dziś prawie nic nie jadłam;zabrakło mi czasu.

W tej chwili już nikomu nie chce się uczyć. Każdy albo rysuje, albo pisze w tym Ex-wordzie po Koreańsku do kolegi z ławki, albo odrabia homework. Tylko zawzięte dziewczyny z Grade7 próbują coś powtórzyć, ale raczej im to zbytnio nie wychodzi. Jeszcze 30min. do końca, a jest tak nudno...

Lekcja angielskiego wygląda teraz przeciętnie tak, bo wszyscy (oprócz mnie) proszą o nią przed egzaminami.Tak naprawdę nigdy nie byłam na prawdziwej lekcji. Przyszłam do szkoły 3 tygodnie przed Final Exams. Tak w ogóle to kto to wymyślił: pisać końcowe egzaminy 3 razy w roku! Jeszcze 15 min. LESSONS ARE BORING!

Mam nadzieję, że Wam się podoba.

W tej szkole wszystko jest inaczej. Na początek wszyscy zbierają się do klas i wychowawca czyta listę obecności. Trwa to ok.15min. Moja klasa liczy jakieś 30 osób. Potem wszyscy schodzą na 2 piętro, (klasa jest na 3), sprawdzają, w której klasie mają lekcje i do niej idą. Tu nie jest tak jak w Polsce: ma się jedną klasę i jest się w niej przez cały dzień. Są cztery takie lekcje. Każda trwa 55min., a przerwa tylko 5. Potem wszyscy schodzą do stołówki na lunch. Mamy na niego godzinę. Następnie wszyscy schodzą się na ponowną 'rejestrację'. Potem znowu idziemy do klas. Dużo chodzenia. Jeszcze z tym plecakiem. Po za tym, od tygodnia, czy dwóch nie ma mojego nauczyciela historii Mr.Perkins'a. Przez czas, który byłby lekcją, ja i moja grupa idziemy do biblioteki. Tam nie jest nawet tak źle. Jeśli jest wolny komputer można wejść do internetu. I co najważniejsze można poczytać książkę. Po angielsku. Czytam taką jedną. Opowiada o dziewczynie, która znalazła książkę o hipnotyzowaniu.
Jest też pan od Art'u. Nazywa się Mr. Witkowski. Gdy miałam pierwszą lekcję Art'u poprosił mnie, żebym wpisała swoje imię do listy i kiedy spojrzał na moje nazwisko zapytał się mnie czy jestem Polką. Powiedziałam mu,że tak, a on na to 'czy mówisz po Polsku?' Powiedziałam mu to samo, a on powiedział 'ja też mówię po Polsku'. Z tego można wywnioskować, że jest Polakiem.

Trochę o tym co widziałam.

Wieżę Eiffla zobaczyłam już w pierwszą niedzielę, kiedy jechaliśmy do kościoła. Niestety tylko z daleka. Te zdjęcia są zrobione dwa tygodnie po tym:

Wieża Eiffla

Od środka

Creme brulee

Widziałam już katedrę Notre-Dame. Było to dwa tygodnie temu, kiedy ciocia przyjechała nas odwiedzić.Tego samego dnia byłam pod Operą Garnier. Potem upiekłam PPP, czyli 'Polskie Pączki w Paryżu'.